όταν θα το διαβάζεις . . .θαμαι ήδη Εκεί . . .
θέλω να με σκέφτεσαι !
σάν ονειρέυεσαι τη Χώρα
το δάσος δέν θαναι μακριά
φτάνει να με σκέφτεσαι!
όταν ψάχνεις πάλι εσένα
να με σκέφτεσαι
όταν τρέχεις από φόβο
να με σκέφτεσαι
όταν φύγεις πάλι μακριά μου
να με σκέφτεσαι
όταν θα χάσεις το μονοπάτι
να με σκέφτεσαι
συνέχισε να με σκέφτεσαι ....
μήν σταματάς ποτέ !.....
μόλις αντικρύσεις το σταυρό των ποταμών
. . .θυμήσου ...... να με σκέφτεσαι . .!
μήν πιείς νερό στη αριστερή οχθή
μήν φάς καρπούς λευκούς
μήν ακούς τις χρυσές μελωδίες
μήν ερωτέυεσαι τα χρώματα
μήν . . .
. . . .όλα αυτά σαγηνέυουν
την άδεια σου ψυχή !
να με σκέφτεσαι !
αλλιώς ...
θα ξεχάσεις ποιός είσαι
θα ξεχάσεις πόσο ήθελες
θα χάθεις στο μονοπάτι
ίσως χάσεις ακόμα και αυτή
τη τελευταία ευχή που πίστεψες
πάλεψες ..
άχ πόσο πάλεψες
..... . μια ευχή
που οι Θεοί τόσα χρόνια σου στερούνε!
αν με ξεχάσεις θα χαθείς ....
σου είχα πεί να με σκέφτεσαι !!!!!
εγώ είμαι ακόμα Εκεί . . . . και σε σκέφτομαι !
Κι όμως η μοναξιά όπως και η αγάπη , αβάσταχτη κατάρα είναι.
ταξιδεύοντας μέσα από τα χρόνια , Περνώντας μέσα από τόσες πόλεις αναζητώντας τη μόνη πατρίδα ,κατακτώντας κορυφές ,παραμένοντας ζωντανοί μετά από τόσες μάχες . . . . η ψυχή δεν ησυχάζει . . . . ο πόλεμος συνεχίζεται . ο δικός του πόλεμος, ο δικός της πόλεμος . και πάλι μάχες τρομακτικές , και κορφές και πόλεις και κορμιά και λόγια και χτυπήματα . . και όσες αγάπες και αν περάσουν σε όσα κορμιά και αν δοθούν … δεν μπορεί τίποτα από όλα αυτά να σταματήσει το ταξίδι . .. μήπως φοβήθηκα να πάω δίπλα σε κάποιον ? αναρωτιέται ….
Ταξιδεύει με την δύναμη του Αέρα , πολεμάει με τη Φωτιά , παρασέρνεται όμως από το Νερό και με την δύναμη της Γης ψάχνει τη δική του πατρίδα … τη δική τους πατρίδα . . .
Ήξερε ότι βρίσκεται κοντά … πολύ κοντά του …. Και εκείνη τον ένιωθε όλο και πιο πολύ . . . .όλο και πιο κοντά της . . . .
Άραγε του έχει μείνει κουράγιο ν'αρθεί να ξεδιψάσει ? …. Αναρωτιέται …..
Κάθε Πολεμιστής κάθε Ιππότης κάθε λογής Αέρινο πνεύμα Νεράιδα ξωτικό . . . ο καθένας είναι πάντα μόνος και ελπίζει κάποια μέρα να μπορέσει να αγγίξει και να κάνει δικό ότι πιο πολύ του ανήκει ότι κάνει μία την ψυχή του , αυτό που θα τον κάμει να σταματήσει της ανούσιες μάχες και δεν θα πονάει σε κάθε χτύπημα …. Το ίδιο το Φως που τόσους αιώνες γυρεύει . . . μήπως φοβήθηκα να πάω δίπλα σε κάποιον ? αναρωτιέται ….μήπως τυφλώθηκα από το Φως όπου για αυτό πολεμούσα τόσες νύχτες σε τόσες κορφές ? η θλίψη του τον κυριεύει . .. . μια γλυκιά θλίψη που με μιας … με μιας Νεράιδας το δάκρυ μπορεί στ’αλήθεια να μεταμορφωθεί σε αιώνια αγκάλη!
ο Πολεμιστής του Φωτός είναι ο δικός της Ιππότης .? .. αναρωτιέται.
Άκουσα στους τέσσερις ανέμους να ψιθυρίζουν στην σκέψη είδα φωτιά μεσα στο βλέμμα και τ’όνειρο πάλι γύρισε μετά από χρόνια να τη βρει …. Ακούει και βλέπει ότι και αυτός , νιώθει και χάνεται όπως και αυτός . . . βλέπει και Εκείνον Τον σκοτεινό Ιππότη με το ίδιο λαμπερό βλέμμα το ίδιο πρόσωπο το ίδιο καλπασμό του Μαύρου αλόγου με τη μπλε χαίτη και ο ίδιος σκοπός …. Σωτηρία λέγεται να ξεδιψάσει η ψυχή που μένει μισή , να σταματήσει να πολεμάει. . . .όπως πριν επτά έτη σ’ένα όνειρο . . . .
Το όνειρο τώρα είναι πραγματικότητα . . . . πραγματικότητα είναι η αναγέννηση που ένιωσε όταν για πρώτη φορά αγγίχτηκαν … τους είχε φέρει το Φεγγάρι κοντά την μέρα εκείνη , που ήταν κόκκινο σαν τη φωτιά και γιόρταζε την αναγέννηση και ένωση μίας ψυχής που είχε χαθεί στο απέραντο .
Δεν θέλω να φοβηθώ να τρέξω δίπλα σε κάποιον …. Δεν θέλω να πολεμάω συνέχεια . . .δεν αντέχω πια το κενό που συνεχώς μεγαλώνει . . . δεν θέλω να παρατήσω την μόνη μάχη που χιλιάδες χρόνια θέλω να κερδίσω !!!! … σκέφτεται ….
Οι ευχές ταξιδεύουν με τ’άστρα μέχρι να βρουν το δικό τους ουρανό ….
Έτσι και Η ευχή του Ιππότη ταξίδευε από αστέρι σε αστέρι για αιώνες ,μέσα από νεφελώματα από εκρήξεις, πλανήτες και κόσμους μαγικούς . . ακούραστα ταξίδευε και ταξίδευε ….. μήπως φοβήθηκα να πάω δίπλα σε κάποιον ? αναρωτιέται ….
Ώσπου μια νύχτα μία νύχτα μαγική με κόκκινο άπλετο φως το αστέρι που την φιλοξενούσε . . . έπεσε μέσα στην αγκαλιά της !
Ύστερα η Σελήνη τους σκέπασε μ΄’ένα κατακόκκινο πέπλο φωτός και τους άφησε γαλήνια να πλαγιάσουν στην δική τους πατρίδα !
Το να απομακρύνεσαι από τα πράγματα και να δειλιάζεις , αφήνει το πεδίο σε αυτά να δράσουν εναντίον σου. Αυτό που δεν αντιμετωπίζουμε τείνει να διαιωνίζεται. Αυτό το οποίο κοιτάμε κατάματα τείνει να έρχεται υπό τον έλεγχό μας και παύει να επιδρά αρνητικά επάνω μας.
Είναι προτιμότερο να αντιμετωπίζεις στα ίσια τα πράγματα παρά να τα καταπιέζεις ή να τα κρύβεις , εθελοτυφλώντας και προσπαθώντας να πείσεις τον εαυτό σου πως δεν υπάρχουν.
"Freedom is a two-edged sword of which one edge is liberty and the other responsibility, on which both edges are exceedingly sharp; and which is not easily handled by casual, cowardly or treacherous hands. For it has been sharpened by many conflicts, tampered in many fires, quenched by much blood, and, although it is always ready for the use of the courageous and high-hearted, it will not remain when the spirit that forged it is gone."
«Γνώριζε, λοιπόν , εσύ που θέλεις να μυηθείς στα μεγάλα μυστήρια
, οτι υπογράφεις συνθήκη με τον πόνο και οτι αντικρύζεις την κόλαση. Ο
Προμηθεικός Γύπας σε κοιτάζει και οι Ερινύες , οδηγημένες από τον Ερμή,
ετοιμάζουν ξύλα και καρφιά. Θα ιερωθείς, δηλαδή, θα αφιερωθείς στο μαρτύριο. Η
ανθρωπότητα έχει ανάγκη από τους πόνους σου.
Ο Ιησούς πέθανε νέος επάνω σε ένα σταυρό και όλοι εκεινοι που μύησε , έγιναν
μάρτυρες. Ο Απολλώνιος ο Τυανεύς πέθανε από τα βασανιστήρια στις φυλακές της
Ρώμης. Ο Παράκελσος και ο Αγρίππας πέρασαν μια ζωή περιπλανώμενοι χωρίς να
ριζώσουν πουθενά και πέθαναν άθλια. Ο Ποστέλ και ο Καλλιόστρο είχαν μυστηριώδες
και πιθανόν , τραγικό τέλος.
Αργά ή γρήγορα πρέπει να ικανοποιήσεις τους όρους της συνθήκης, είτε είναι ρητή
είτε σιωπηρή.
Πρέπει να πληρώσεις το τίμημα που επιβάλλεται σε κάθε άρπαγα του καρπού του
δέντρου της γνώσης. Πρέπει να ξεπληρώσεις το φόρο που έχει βάλει η φύση στα
θαύματα.
Πρέπει τέλος , να δώσεις την τελική μάχη με το διάβολο, εφ' όσος επέτρεψες στον
ευατό σου να γίνει Θεός.»
The
one thing you must not do in this universe is to find out something.
And you know every secret cult, every cult there’s ever been, every
block of knowledge ever put forward in this universe has tried to have
a big secrecy level on it.
The one thing you must not do in the universe is know. You must agree, not know. And that is one of its traps
Love is not to be cultivated. Love cannot be divided into divine and physical; it is only love - not that you love many or the one. That again is an absurd question to ask: "Do you love all?" You know, a flower that has perfume is not concerned who comes to smell it, or who turns his back upon it. So is love. Love is not a memory. Love is not a thing of the mind or the intellect. But it comes into being naturally as compassion, when this whole problem of existence - as fear, greed, envy, despair, hope - has been understood and resolved. An ambitious man cannot love. A man who is attached to his family has no love. Nor has jealousy anything to do with love. When you say, "I love my wife," you really do not mean it, because the next moment you are jealous of her.
Love implies great freedom - not to do what you like. But love comes only when the mind is very quiet, disinterested, not self-centered. These are not ideals. If you have no love, do what you will - go after all the gods on earth, do all the social activities, try to reform the poor, the politics, write books, write poems - you are a dead human being. And without love your problems will increase, multiply endlessly. And with love, do what you will, there is no risk; there is no conflict. Then love is the essence of virtue. And a mind that is not in a state of love is not a religious mind at all. And it is only the religious mind that is freed from problems, and that knows the beauty of love and truth.
What is love without motive? Can there be love without any incentive, without wanting something for oneself out of love? Can there be love in which there is no sense of being wounded when love is not returned? If I offer you my friendship and you turn away, am I not hurt? Is that feeling of being hurt the outcome of friendship, of generosity, of sympathy? Surely, as long as I feel hurt, as long as there is fear, as long as I help you hoping that you may help me - which is called service - there is no love.
Loneliness is entirely different from aloneness. That loneliness must be passed to be alone. Loneliness is not comparable with aloneness. The man who knows loneliness can never know that which is alone. Are you in that state of aloneness? Our minds are not integrated to be alone. The very process of the mind is separative. And that which separates knows loneliness.
But aloneness is not separative. It is something that is not the many, which is not influenced by the many, which is not the result of the many, which is not put together as the mind is; the mind is of the many. Mind is not an entity that is alone, being put together, brought together, manufactured through centuries. Mind can never be alone. Mind can never know aloneness. But being aware of the loneliness when going through it, there comes into being that aloneness. Then only can there be that which is immeasurable. Unfortunately most of us seek dependence. We want companions, we want friends, we want to live in a state of separation, in a state that brings about conflict. That which is alone can never be in a state of conflict. But mind can never perceive that, can never understand that, it can only know loneliness."
Though
we are all human beings, we have built walls between ourselves and our
neighbors through nationalism, through race, caste, and class - which
again breeds isolation, loneliness.
Now a mind that is caught in loneliness, in this state of isolation, can never possibly understand what religion is. It can believe, it can have certain theories, concepts, formulas, it can try to identify itself with that which it calls God; but religion, it seems to me, has nothing whatsoever to do with any belief, with any priest, with any church or so-called sacred book. The state of the religious mind can be understood only when we begin to understand what beauty is; and the understanding of beauty must be approached through total aloneness. Only when the mind is completely alone can it know what is beauty, and not in any other state.
Aloneness is obviously not isolation, and it is not uniqueness. To be unique is merely to be exceptional in some way, whereas to be completely alone demands extraordinary sensitivity, intelligence, understanding. To be completely alone implies that the mind is free of every kind of influence and is therefore uncontaminated by society; and it must be alone to understand what is religion - which is to find out for oneself whether there is something immortal, beyond time."
